|
Najbardziej charakterystycznym zabytkiem Warszawy jest Pałac Kultury i Nauki. Od połowy XX wieku był to obiekt, który jednoznacznie kojarzył się ze stolicą i był rozpoznawalny praktycznie przez każdego Polaka. Dzisiaj to także symbol minionego ustroju, który budzi wiele emocji, a nawet pojawiały się pomysły jego wyburzenia. Pałac został wzniesiony jako dar narodu radzieckiego dla narodu polskiego z inicjatywy Józefa Stalina, który był właściwie głównym pomysłodawcą wykonania tej budowli. Plan Pałacu został opracowany przez radzieckiego architekta Lwa Rudniewa. Architektonicznie odzwierciedla on inne znane moskiewskie budowle, czyli łączy elementy socrealizmu i polskiego historyzmu. Dużym zaangażowaniem w stworzenie odpowiedniego projektu wykazał się sam architekt, który odwiedził wiele polskich miast, aby dobrze poznać typowe cechy architektury polskiej. W efekcie powstało aż pięć projektów, które pretendowały do wyboru na miano Pałacu Kultury i Nauki. Cała budowa Pałacu trwała zaledwie trzy lata, co jest imponującym wynikiem. Pierwsze prace budowlane rozpoczęły się 2 maja 1952 roku, a zakończyły się 22 lipca 1955 roku. Prace budowlane wykonywało aż 3500 radzieckich robotników, dla których wybudowano nawet nowe osiedle Jelonki na Bemowie. Wyposażone ono było w kino, stołówkę, świetlicę i basen, dzięki czemu było to naprawdę dobrze przygotowane miejsce do mieszkania. Dzisiaj Pałac jest nieco zszarzały, co niestety nie odzwierciedla tego, jak wyglądał zaraz po jego wybudowaniu. Początkowo miał on jasny piaskowy kolor, ponieważ elewacja zewnętrzna została wykonana ze spieków ceramicznych, przywiezionych do Warszawy aż z Uralu, gdzie były produkowane. Pozostałe architektoniczne i dekoracyjne elementy fasady wykonano z piaskowca, granitu lub z wapienia, w zależności od przeznaczenia i potrzeb. Oddanie do użytku Pałacu było wielkim wydarzeniem, na które zaproszeni zostali także zagraniczni fotoreporterzy. Wykonane przez nich kolorowe zdjęcia upamiętniają budynek w jego naturalnych kolorach, jak również i to, że jego otwarcia dokonał sam Józef Cyrankiewicz, dokonując przecięcia wstęgi pozłacanymi nożyczkami. Niestety rok 1956 i kolejne lata dla Pałacu Kultury i Nauki nie należą do najlepszych, gdyż właśnie wtedy z tarasu widokowego, znajdującego się na 30 piętrze, po raz pierwszy odbył się samobójczy skok. Pierwszym, który wybrał taką śmierć był Francuz. Niestety po nim pojawiło się jeszcze kilku naśladowców, którzy również skoczyli z wysokości aż 114 metrów. Po tych incydentach postanowiono ogrodzić taras widokowy kratami, które znajdują się na nim do dzisiaj. Od 2007 PKiN jest zabytkiem wpisanym do rejestru, co wzbudziło spore poruszenie w świecie kultury, nauki i mediów. W efekcie został nawet wystosowany pisemny protest, którego celem było wycofanie podjętej już decyzji o dokonaniu wpisu, ponieważ kręgi kulturalne uznały go za symbol zniewolenia Polski i Polaków przez komunizm i Związek Radziecki. Spory o to, czy Pałac powinien zostać uznany za zabytek trwały jeszcze w roku 2007. Dzisiaj jest to zabytek, który wpisał się bardzo silnie w pejzaż Warszawy i trudno sobie wyobrazić to miasto bez niego. Pałac Kultury i Nauki to dzisiaj świetnie zachowany budynek, będący przykładem architektury socjalistycznej z okresu stalinizmu w Polsce. Przez wiele lat Pałac Kultury i Nauki był również bardzo ważnym elementem kultury polskiej, ponieważ jako symbol pojawiał się w literaturze lub w filmie. W 2000 roku z okazji milenium został zamontowany na szczycie Pałacu wielki zegar, będący drugim co do wielkości w Europie. Tarcze każdego z czterech zegarów posiadają aż 6 metrów średnicy. Dzisiaj Pałac Kultury i Nauki to zabytek, który przyciąga wielu turystów. Nie można zwiedzić Warszawy bez odwiedzin w Pałacu, tym bardziej że znajduje się w nim Muzeum Techniki. Wśród zgromadzonych eksponatów są dawne urządzenia, które całkiem nie tak dawno były oznaką luksusu. Pałac Kultury i Nauki dzisiaj to już nie najwyższy budynek Warszawy, ale przez długie dziesięciolecia nim był, mierząc całe 237 metrów wraz ze wspornikiem antenowym, będącym częścią iglicy. Bez iglicy PKiN liczy sobie 187,68 metrów wysokości oraz posiada 42 kondygnacje. Jeśli chciałoby się spędzić jeden dzień w każdym z pomieszczeń Pałacu, konieczne byłoby poświęcenie na to aż 9 lat. Jak widać Pałac Kultury i Nauki ma całkiem zasłużone miano jednego z najokazalszych budynków nie tylko w Warszawie, ale także i w kraju. Zwiedzając Warszawę koniecznie trzeba odwiedzić Pałac, ponieważ należy on do najważniejszych zabytków miasta.
|
