|
Zamek jest bardzo ciekawym zabytkiem, który już niedługo stanie się prawdziwym centrum konferencyjnym w mieście. Jego historia sięga pierwszej połowy XIV wieku, kiedy na miejscu dawnego słowiańskiego grodziska, postanowiono wybudować zamek. Teren ten nadawał się do tego idealnie, ponieważ budowla miała znajdować się na ówcześnie znajdującej się tu wyspie. Była ona położona na wodach jeziora Trzesiecko. Do dnia dzisiejszego wyspa stała się półwyspem, co stało się w wyniku obniżenia się wód w jeziorze. Półwysep powstał już pod koniec wieku XVIII. Budowę zamku dość sprawnie prowadzono, a jego bryła została wzniesiona na planie prostokąta, gdzie miejscami mury zamku sięgały na wysokość aż 7 metrów, przy ich grubości wynoszącej nawet do 1,9 metra. Z czasem dobudowano do niego skrzydło północne, a wraz ze skrzydłem południowym powstawała wieża więzienna. Zamek w swej historii służył za dom rycerski, a na początku XVII wieku był siedzibą księżnej Anny. Kolejnej przebudowy zamku dokonał książę Ulryk, który zburzył całe skrzydło północne i w jego miejsce wybudował -niezwykle jak na ówczesne czasy okazałą rezydencję. Niestety przebudowy te nie były wystarczająco dobrze wykonane, więc szybko ta nowa część popadła w ruinę, aż ostatecznie rozebrano ją na początku wieku XIX. Na szczęście nie pozostawiono tak zamku, lecz wybudowano w to miejsce od nowa całe skrzydło. Do naszych czasów bez większych zmian dotrwało skrzydło południowe, które jest zabytkiem z początku XIV wieku. Zamek ten był bardzo istotnym miejscem dla historii Pomorza, ponieważ to właśnie tu znajdowała się siedziba starostów, którzy rządzili w imieniu księcia pomorskiego. Później stał się siedzibą księcia Warcisława V, a w kolejnym okresie było to miejsce spotkań zakonników krzyżackich, którzy organizowali tu antypolskie zjazdy, w których brał udział nawet wielki mistrz krzyżacki Ulryk von Junkingen. W wieku XVII zamek stał się miejscem, gdzie mieszkały wdowy książęce, a jako pierwsza zamieszkała w nim księżna Anna, będąca wdową po księciu Bogusławie XIII. Jednak najbardziej istotnym dla miasta był pobyt w zamku księżnej Jadwigi, która stała się fundatorką gimnazjum miejskiego, które istnieje do dzisiaj. Oprócz tego księżna wspierała kościół św. Mikołaja w jego działaniach, a nawet potrafiła regularnie wspomagać najbiedniejszych mieszkańców miasta. Po jej śmierci zamek przejęli brandenburczycy i okazało się to dla niego najgorszym co mogło go spotkać, ponieważ szybko został zaniedbany i przez długie lata popadał w ruinę. Od tego czasu już nie był siedzibą nikogo ważnego, a nawet pod koniec XVIII wieku został wykorzystany jako manufaktura, w której wytwarzano pasy brzuszne. Początek wieku XIX to z kolei okres, kiedy zamek wykorzystywany był jako szpital i przytułek dla biednych i bezdomnych. Po roku 1935 zamek zaczął służyć społeczeństwu początkowo jako siedziba muzeum, później urząd pracy, a w czasie II wojny światowej, znajdowała się tu najprawdopodobniej siedziba gestapo. Po wojnie budynek zajęło wojsko radzieckie, a po nim polskie. Istniał tu także dom wczasowy, a od końca lat 80-tych XX wieku, był on opustoszały i już nic się w nim nie działo. Kolejnym etapem dla zamku była jego sprzedaż w ręce prywatne w 1996 roku. W 2007 roku zamek odzyskało miasto i planuje tutaj stworzyć kompleksowy ośrodek konferencyjny. Historia zamku jest barwna i burzliwa. Zważywszy na jego liczne przebudowy oraz różnorodne wykorzystanie, należy się temu zabytkowi generalny remont, aby znów mógł służyć społeczeństwu, a przede wszystkim mieszkańcom Gorzowa Wielkopolskiego.
|
